میرزا جواد آقا تهرانی، انسانی وارسته بود که با کوهی از معرفت، چنان فروتن زندگی کرد که نمی‌توان لقبی جز بنده صالح و شایسته به وی داد.
چه بلند است مقام میرزا که با وجود علم و کمالات بی‌شمار، هرگز اجازه نمی‌داد کسی دست او را ببوسد یا او را آیت الله خطاب کند. یکی از روحانیون می‌گوید: روزی با اصرار فراوان، موفق به بوسیدن دست ایشان شدم و از اتاق بیرون رفتم و پس از مدتی بازگشتم. هنگامی که وارد اتاق شدم، میرزا فرمود: چون تو دست مرا بوسیدی، من هم برای جبران محبت تو، کفش‏هایت را بوسیدم.
مرحوم میرزا جوادآقا هیچ‌گاه سخنان خود را در منزل به صورت امر و نهی بیان نمی‌کرد و با وجود کهولت سن، گاه در کنار حوض آب لباس‏های خود را می‏ شست یا حیاط را جارو می‌کرد.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــ
1. با اقتباس و ویراست از کتاب گلشن ابرار به نقل از حوزه‌نیوز