پاتریک کلاوسون، از طراحان تحریم‌های ایران و مدیر تحقیقات انستیتو واشنگتن در گفت‌وگویی با‌ اشاره به اینکه خبر مهم دیگر در مورد ایران این هست که اقتصاد ایران شبیه عراق یا عربستان سعودی نیست، افزود: عراق و عربستان سعودی اساساً نفت تولید می‌کنند و باقی بخش‌ها هم خدمات ارائه می‌کنند. در واقع این درآمدهای نفتی هستند که هزینه‌های دولت را تأمین می‌کنند و هزینه‌کرد دولت است که بقیه اقتصاد را حرکت می‌دهد. عراق و عربستان نفت صادر می‌کنند و فقط همین. در ضمن، این برای مدت طولانی در مورد ایران هم صدق می‌کرد. اگر به سی سال پیش بازگردیم، توصیف خوبی است از آنچه که در ایران می‌گذشت اما امروز این‌گونه نیست. در واقع بیشتر صادرات ایران محصولات غیرنفتی هستند. بیشتر درآمدهای دولت ایران از نفت تأمین نمی‌شود و ایران به اقتصاد تنومندی دست یافته است.
وی ادامه ایران را در حال طی کردن روند توسعه اقتصادی می‌داند و می‌دهد: ما داریم درباره کشوری صحبت می‌کنیم که به‌خاطر تحریم‌های آمریکا تولید وسایل نقلیه‌اش فقط به 900 هزار دستگاه در سال کاهش پیدا کرده است، قبلاً یک میلیون و نیم بود. ایران همچنین فولاد صادر می‌کند. ایران طیف گسترده‌ای از کالاهای صنعتی صادر می‌کند. ایران در حال طی کردن روند توسعه اقتصادی است. تقریبا شبیه دیگر کشورهای اوپک مثل اندونزی و مالزی که دهه‌های پیش فرآیند توسعه را طی کردند و ایران در حال پشت‌سر گذاشتن جایگاهش به‌عنوان یک کشور تولید‌کننده نفت و چند چیز جانبی دیگر می‌باشد و به سوی اقتصادی بسیار متنوع حرکت می‌کند که نفت یک صنعت بزرگ در آن خواهد بود ولی به هیچ وجه هسته مرکزی اقتصاد نخواهد بود.
به گزارش کاوش مدیا، مدیر تحقیقات انستیتو واشنگتن می‌گوید: رهبر عالی ایران سال‌هاست که در مورد اقتصاد مقاومتی سخن می‌گوید اما یکی از عناصر اقتصاد مقاومتی که دارد اتفاق می‌افتد، این است که اقتصاد کشور کمتر به نفت وابسته باشد نهایتا تأثیر تحریم‌های آمریکا علیه ایران که بیشتر بر روی صادرات نفت و گاز ایران تمرکز کرده بود، خیلی محدودتر از آنچه بود که واشنگتن انتظار داشت و واشنگتن مجبور شد تا بسیاری از صنایع ایران از جمله صنعت فولاد را تحریم کند. به همین خاطر تحریم‌های آمریکا به نوعی به تحریم‌های جامع تبدیل شده‌اند، نه تحریم‌های هدفمند و این حمایت‌های بین‌المللی از تحریم را کاهش می‌دهد.
کلاوسون می‌افزاید: یک وقت آمریکا می‌رود و می‌گوید نفت ایران را نخرید زیرا درآمد حاصل از نفت مستقیما به جیب دولت می‌رود و دولت با آن از گروه‌های تروریستی! پشتیبانی می‌کند. یک وقت می‌گوید فولاد ایران را نخرید زیرا صنایع فولاد ایران متعلق به شرکتی است که صاحب آن یک شرکت دیگر است و صاحب آن هم یک شرکت دیگر است بعد نهایتا پول فروش را به حزب‌الله می‌دهد. خب قطعا چنین استدلالی خیلی جواب نمی‌دهد.
شاید آمریکا وعده دهد که تحریم‌ها را برمی‌دارد ولی واقعاً این کار را نخواهد کرد
وی با‌ اشاره به اینکه تحریم‌ها خیلی به‌عنوان یک اقدام تنبیهی و یا به‌عنوان یک اهرم فشار، اثرگذار نیستند، به‌ویژه اگر ایرانیان بفهمند که تحریم‌ها قرار است در هر صورت برای همیشه باقی بمانند، ادامه داد: بنابراین نگرش ایرانی - حتی کسانی که در خیابان هستند - این است که شاید آمریکا وعده دهد که تحریم‌ها را برمی‌دارد ولی واقعاً این کار را نخواهد کرد و من هم باید اعتراف کنم که عمدتاً درست است.  مدیر تحقیقات انستیتو واشنگتن افزود: پس بسیار سخت است که بتوان از این تحریم‌ها به‌عنوان یک اهرم فشار استفاده کرد. شما فقط می‌توانید از آن برای مجازات استفاده کنید تا پیگیری سیاست‌های ایران را برایش دشوار کنید ولی اینکه بخواهید ایرانی‌ها را متقاعد کنید که (به برجام) بازگردند (شدنی نیست.)
کلاوسون در پاسخ به این سؤال که چرا بایدن این همه از احیای برجام سخن می‌گوید؟ خیلی تغییری در بخش اقتصادی رخ نخواهد داد، گفته است: ولی تغییر زیادی در قبال مسئله هسته‌ای خواهد بود که می‌تواند تغییری در مواضع دیپلماتیک ایران و آمریکا ایجاد کند اما خبر نسبتاً بد این است که طی 10 سال گذشته به‌ویژه طی 5 سال گذشته ایرانی‌ها در توسعه موشک‌ها و پهپادهای بسیار دقیق متمرکز شده‌اند که به آنها اجازه می‌دهد تا آسیب اساسی به کشور مقابل وارد کنند. ایرانی‌ها پاییز گذشته توانستند به بزرگ‌ترین پالایشگاه نفت جهان به نام بقیق در عربستان سعودی حمله کنند و این آسیب بسیار چشمگیری به آن پالایشگاه وارد کرد که کسی فکر نمی‌کرد بشود بدون سلاح هسته‌ای چنین کاری کند و ارتش اسرائیل خصوصاً نیروهای دفاعی اسرائیل می‌ترسند که ایران شمار بالایی از این موشک‌های بسیار دقیق را توسعه دهد، پروژه‌ای که به آن «برنامه موشک‌های دقیق» گفته می‌شود. ایران می‌تواند با هدف قرار دادن زیرساخت‌های برق و آب که واقعاً زندگی را برای اسرائیلی‌ها سخت می‌کند، به تهدیدی برای اسرائیل تبدیل شود.
وی می‌افزاید: خبر بد این است که ایرانی‌ها در زمینه انواع فناوری‌های پیشرفته خیلی خوب دارند پیشرفت می‌کنند و البته هنوز توانایی‌های آنها را نگفتم! این می‌تواند راهی به سوی آینده در توان نظامی باشد و معلوم نیست که سلاح هسته‌ای تا 20، 30 سال آینده برای به خطر انداختن کشورهای دیگر خیلی مؤثر باشد.