دو استقامت

گفتم: اگر دنيا يک ميدان وسيع مسابقه باشد، کدام ورزشکاران برنده­ اند.

گفت: آنها که ((قله آزادگي)) را فتح مي­کنند، آنها که به ((شکم شهوت)) مشت مي­زنند، آنها که نفس خود را ((خاک)) مي­کنند، آنها که به باشگاه تقوا و عفاف مي­روند. آنها که بار سنگين مسووليت را بلند مي­کنند، آنها که براي زيبايي(( اندام روح)) کار و تمرين مي­کنند ...

گفتم: من به تربيت بدني علاقه مندم.

((آن نيست شجاعت که گلو چاک کني

مردانگي آنجاست که دل پاک کني))

((وقتي که به باشگاه تقوا رفتي

اي کاش حريف نفس را خاک کني))

گفتم: دويدن را هم دوست دارم. کاش ميدان بزرگتري بود تا ...

گفت: اين همه مي دودي، به جايي هم مي­رسي؟

((تربيت جان)) چطور، به آن هم علاقه­اي داري؟

گفتم: خود دويدن يک ورزش است، ((تا کجا)) خيلي مهم نيست.

گفت: در مسير طولاني دنيا تا آخرت، بشدت نيازمند ((دو استقامت)) هستيم. بدون آن از رقبا عقب مي­مانيم و از فينال محروم مي­شويم.

گفتم: مگر همه آنها که مي­دوند، مي­رسند؟

گفت: نکته همين جاست. خيلي­ها مي­دوند، ولي نمي­رسند!...

  نویسنده : جواد محدثی :  روز پنجشنبه ٢٧ اسفند ،۱۳۸۳