یکی از علما برای من نقل کرد که یک سال تابستان به اتفاق امام و چند تن دیگر از روحانیون به مشهد مشرف شدیم و خانه دربستی گرفتیم. برنامه‌ ما چنین بود که بعدازظهرها پس از یکی-دوساعت استراحت از خواب بلند می‌شدیم و دسته‌جمعی روانه حرم مطهر می‌شدیم و پس از زیارت و نماز و دعا به خانه مراجعت می‌کردیم و در ایوان باصفایی که در آن خانه بود می‌نشستیم و چای می‌خوردیم.
برنامه امام این بود که با جمع به حرم می‌آمدند ولی دعا و زیارتشان را خیلی مختصر می‌کردند و تنها به منزل بازمی‌گشتند. ایوان را آب و جارو می‌کردند، فرش پهن می‌کردند، سماور را روشن و چای را آماده می‌ساختند و وقتی که ما از حرم بازمی‌گشتیم، برای همه چای می‌ریختند.
یک روز من از ایشان سؤال کردم این چه کاری است؟‌ زیارت و دعا را به خاطر آن که برای رفقا چای درست کنید، مختصر می‌کنید و باعجله به منزل بازمی‌گردید؟
امام در جواب فرمودند:‌ من ثواب این کار را کمتر از آن زیارت و دعا نمی‌دانم.
(حجت‌الاسلام سیدحمید روحانی: پا به پای آفتاب ج 3 ص 169)