سبقت در سلام
آنچه هیچ‌گاه از خاطر هیچ‌کدام از شاگردان امام، بلکه معاشرین با ایشان نخواهد رفت، تواضع بسیار و روحیه شاگرد‌پروری امام است. من، علاوه بر اینکه شاگردشان بودم، مجذوب شخصیت ایشان نیز بودم و به امام علاقه کامل داشتم.
در تمام مدتی که در خدمت امام بودم به لحاظ اینکه همواره در گفتن سلام سبقت می‌جستند، نتوانستم یک بار در گفتن سلام بر ایشان سبقت بجویم.(1)
برخورد امام با محصلین و طلاب طوری بود که مثل دو طلبه مساوی برخورد می‌کردند. نشد که من ایشان را زیارت کنم و ایشان مقدم بر سلام نباشند. گاهی اوقات که فاصله من با ایشان ده پانزده متر بود و احتمال می‌دادم اگر سلام بکنم امام نمی‌شنوند تا می‌خواستم قدری فاصله کمتر بشود تا به ایشان سلام کنم امام قبل از اینکه عرض سلام کنم، سلام می‌کردند.(2)
ظرافت‌های رفتاری حضرت امام(ره)
حضرت امام راجع به اجرای دستورات پزشکی دقت خاص مبذول می‌داشتند و با تمام مشکلات سیاسی، اجتماعی، حضور روزانه یک یک افراد بیت خود را تحت‌نظر دقیق داشتند. جالب اینکه این جانب 2-3 هفته‌ای به خاطر جراحی فک خودم، خدمت حضرت امام در روز کشیک موظف (یکشنبه به طور ثابت) نرسیدم، حضرت امام علت عدم حضور اینجانب را از برادران کشیک جویا شده بودند. هر وقت خدمت حضرت امام می‌رسیدم می‌فرمودند ما هم بنشینیم و دوست نداشتند که در حالی که ایشان نشسته‌اند ما ایستاده باشیم. روزی کشیک 24 ساعته‌ام پایان یافته بود و از اتاق محل سکونت خارج شدم، ملاحظه کردم حضرت امام در صحن حیاط قدم می‌زنند، با آهستگی پشت سر ایشان راه خود را ادامه دادم. حضرت امام متوجه شدند و ایستادند و بعد از احوالپرسی اجازه ندادند بقیه راه تا درب خروجی را پشت سر ایشان راه بروم. (۳)
ـــــــــــــــــــــــــــ
1- برداشت‌هایی از سیره امام‌خمینی(ره) آیت‌الله عزالدین زنجانی ص 240.
2- همان، حجت‌الاسلام مرتضی صادقی تهرانی ص 242.
۳- دکتر سهراب‌پور؛ کتاب طبیب دلها ص 246 و کتاب طبیب عشق ص 73