محمدهادی صحرایی
46 سال از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد و هنوز تا پیروزی نهائی این انقلاب مستضعفان، راهِ مانده و کارِ بر زمین مانده، هست که مهم‌ترین مرحله آن، تشکیل دولت اسلامی است. 
هرچه به گذشته نگاه می‌کنیم و از اول نهضت و به‌ویژه به پیروزی انقلاب اسلامی در سال 57 تاکنون، عمیق می‌اندیشیم، چیزی جز معجزه و موهبت خدای متعال نبوده است. بیراهه نیست اگر بزرگترین دستاورد انقلاب اسلامی را ازاله حکومت سرتاپا وابسته و فاسد پهلوی بدانیم چراکه مأموریت پهلوی، تجزیه و واگذاری بی‌هزینه قطعات سرزمین ایران به اجنبی بود. پهلوی، تنها حکومت ایرانی کاملاً وابسته به اجانب بود که اگر با همان شیوه می‌ماند، از ایران باشکوه و پهناور و باستانی امروزمان، جز دو سه استان باقی نمانده بود. دو سلسله نکبت‌بار قاجار و پهلوی با خیانت و پخمگی، بیش از هفتاد درصد خاک ایران را از دست دادند و مناسبات سیاسی ایران را که تا دوره صفویه با جنگ تعیین می‌شد، با قراردادهای استعماری قدرت‌ها در دوره قاجار و در دوره سراسر وابسته پهلوی، مطامع مستکبران، تنها با اشاره آنها تأمین می‌شد.
انقلاب اسلامی مردم ایران هرگز محدود به مرزها نشد و توانست این ترکیب ظالمانه را به هم بزند و برای اولین بار حکومت مردم بر مردم را در ایران آغاز کند و کشور عزیز و خانه ویران‌شده ما که چراگاه آباد بوفالوهای یانکی شده بود را بازپس گیرد و ده‌ها هزار مستشار بی‌فرهنگ و وحشی آمریکایی که از ما حق توحش می‌گرفتند و حقوقشان بیش از حقوق ارتش شاهنشاهی ایران بود را اخراج کنند. همان‌هائی که به خاک ما طمع کرده بودند و هدفشان، تجزیه ایران پس از دوشیده و تضعیف شدن بود. تجربه دیروز شاه ما که پس از آن همه خدمت بی‌مانندی که به آمریکا کرد و به خاطر منافع آنها هم‌میهنانش را کشت، آنگونه بود که فرح گفت: در بدو ورود ما به آمریکا، شاه را در بیمارستانی بستری کردند که اتاقش بی‌پنجره و درش بی‌دستگیره بود (بیمارستان روانی‌ها).
اقدام بزرگ و بی‌نظیر و تاریخی مردم ایران در به پیروزی رساندن انقلاب اسلامی، هرگز کم و کوچک نبود و نیست. مردم مظلوم ایران، شاخ غول آدمخوار را شکسته و او را مفتضح نموده‌اند. کینه استکبار از ایران، به خاطر انقلاب اسلامی و آرمان‌هایش نیست. خودشان می‌گویند که دشمنی با آمریکا اگر خطرناک باشد ولی دوستی با او مرگبار است. خوی وحشی سران آمریکا که از ژن دزدان دریایی و طبیعت بوفالویی و تربیت گاوچرانی است، مانع از آن است که بتوان به آنها اعتماد کرد. شاه ایران و تونس و صدام و مبارک و... برای دیروز بود، و اوکراین از دست رفته و ونزوئلای رودست خورده و کانادا و دانمارک و... که تجربه امروز و پیش چشم ماست. جنایات شیطان بزرگ و اسرائیل، از محدوده تجربه‌ها گذر کرده و به حیرت انسانی رسیده است. مردم جهان، تمام شعارهای ضدآمریکایی ایران را امروزه در رفتار رئیس آمریکا ملاحظه و مرور می‌کنند.
گویا گوساله سرخ‌موی بنی‌اسرائیل، که جزئی از تخیل نجات این قوم پریشان است همین ترامپ شرور و سرخ روی است که جهان را به آتش و اغتشاش و اضطراب کشانده و عصاره رذایل و چکیده خبائث و خلاصه پلیدی‌هاست. و انصافاً شیطان بزرگ است و روح خبیث و رفتار شیاطین دارد. مأموریتش نجات اسرائیل از ازاله است و مأموریت اسرائیل نیز که تنها نیروی نیابتی منطقه است سه چیز است. یکی جلوگیری از اتحاد مسلمانان و دیگری ایجاد موانع پیشرفت منطقه و نیز تأسیس پایگاهی در غرب آسیا و به تعبیر دقیق مثل خنجری در پهلوی بلاد اسلامی که با پیچاندن آن، سران کشورهای اسلامی را بترسانند یا تطمیع و کنترل کنند. وگرنه نمی‌توان در خانه دیگران، خانه بنا کرد و با مردمِ قرضی، ملت ساخت و بر خون مظلوم، پای محکم نمود؟
رفتار ترامپ در دزدیدن رئیس‌جمهور ونزوئلا اگرچه حاکی خلق و خوی قرون وسطایی سران آمریکاست ولی در اصل ختم مشروعیت و کارکرد حداقلی مجامع بین‌المللی و حقوق بشری است. گویاتر از همه چیز می‌گوید آمریکا، قدرتی اهریمنی است که با هرچه در مقابل امیالش قرار گیرد می‌جنگد و حقوق بشر و حقوق زنان و آزادی و دموکراسی و... حقه‌های او برای فریب ساده‌لوحان و تله‌هایی برای به دام انداختن زبان بسته‌های کم خردی است که از تاریخ سراسر شرارت آمریکا عبرت نمی‌گیرند و حرف بزرگان را نمی‌شنوند و مثل پیرزن‌هایی که برای هر دردی فقط عرق نعناع تجویز می‌کنند، در برخورد با آمریکای جهانخوار، تنها مذاکره‌ای را سفارش می‌دهند که خودشان در آن باشند و در آن نیز ناشی‌اند. 
 اتفاقات تلخ چند هفته اخیر، اگرچه جان‌های عزیزی از ما گرفت و برای ما خسارت بار بود ولی درس‌های مهم و دستاوردهای مهم‌تری هم داشت. آمریکا و اسرائیل و سایر اراذل و اوباش آنها، با میلیون‌ها دلار هزینه، کسانی را آموزش و تجهیز و تقویت می‌کنند و آنها را با هزار حقه و کلک وارد ایران کرده و آنها را با حمایت بی‌نظیر رسانه‌های لاشخور، تبلیغ می‌کنند و... و به چنگ پرقدرت مردم می‌سپارند. این به کنار. رئیس‌جمهور آمریکا و رئیس رژیم اسرائیل و شاهزاده محجور پهلوی و برخی مقامات دست آموز اروپایی، با گنده گویی از اغتشاشگران حمایت می‌کنند و سطل زباله‌سوزها و قمه‌کش‌ها و بی‌وطن‌ها و اراذل و اوباش و... را نیروهای خود می‌نامند و آنها هم داعش‌گونه و منافق‌وار جنایت می‌کنند. این هم به کنار.
درس بزرگ اغتشاشات اخیر، عریان شدن چهره زشت استکبار برای نسل جدیدی در جهان است که در حال انتخاب راه خود و آینده دنیا هستند. مردم جهان شعارهای 46 ساله انقلاب اسلامی را یکی یکی مثل قوانین علمی تجربه می‌کنند و می‌پذیرند که شعارهای ضداسرائیلی را به زبان فارسی حفظ کرده و فریاد می‌زنند. عاقلان جهان با دیدن ونزوئلا، دانمارک، انگلیس، لبنان، سوریه و عراق و... به یقین رسیده‌اند که آمریکا محور شرارت است و دنیا را مضطرب کرده است. درس بعدی اغتشاشات اخیر، فهمیدن بیهوده بودن مجامع بین‌المللی و حقوق بشری و قراردادهایی است که مأموریتشان کنترل کشورهاست. درس دیگر این است که جهانِ آینده جهان قدرتمندان است و برای زندگی و حیات شرافتمندانه و بی‌خطر و برای صلح، باید تا جای ممکن قوی شد.
تجربه قرن نوزدهمی ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا توسط ترامپ نشان داد که اتهامات آمریکا و شرکایش علیه ایران، تنها شعار و بهانه است و اصلِ موضوع، خلق و خوی وحشی سردمداران آمریکاست که تنها نسخه برنده در برابرش، مقاومت است و قوی شدن. مردم جهان، الگوی «تاب‌آوری و قوی شدن» ایران و یمن و جبهه مقاومت و به‌ویژه مردم قهرمان غزه را که دوسال و نیم، تمام شیاطین را معطل و مقهور خود کرده اند‌، با سایرین مقایسه می‌کنند. این کارِ کمی است؟ «مقاومت فعالی» که 46 سال است توسط ملت عظیم‌الشأن ایران در برابر تمام شیاطین انجام شده، در تاریخ ماندگار و یاد مردمش، ماندنی و ستودنی است همانگونه که شهدای عزیزش در پیشانی تاریخ می‌درخشند.
نمونه‌اش ملینا اسدی 3 ساله است که شهادت جگرسوزش تنها با انتقام التیام می‌گیرد. یادتان هست آن زمان که بی‌خبران و نامردان به مدافعان حرم نیش و طعنه می‌زدند که ما در عراق و سوریه چه می‌کنیم؟ یادتان هست غصّه‌های سردار حاجی‌زاده از کارشکنی نفوذی‌ها؟ این را هم یادمان هست که رهبری فرمود «اگر مدافعان حرم نبودند باید در کرمانشاه و همدان می‌جنگیدیم»؟ دیرباوران به صحت آن سخنان حکیمانه زمانی پی بردند که ملینای عزیز را در کوچه‌های شهرمان با تیر جنگی هدف کردند و جانیان وحشی مردم کوچه و بازار را با تیر و تیغ و قمه سلاخی کردند. آمار کمتر از هزار نفری شهدای مدافع حرم در16 سال کجا و این چندهزار مردم شهید این یک سال اخیر کجا؟ این درس بزرگی است، این‌گونه نیست؟