دیپلماسی اگر از موضع اقتدار نباشد، نتیجه‌اش جز افزایش فشار و گستاخی بیشتر دشمن نیست؛ واقعیتی که در سفر اخیر هیئت ایرانی به نیویورک بار دیگر به اثبات رسید. فارغ از مواضع مقتدرانه رئیس‌جمهور که توانست تریبون سازمان ملل را به دادگاه جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی تبدیل کند، اما پس از آن ارسال سیگنال‌های شتاب‌زده و مرعوبانه، ثمره‌ای جز زیاده‌خواهی کاخ سفید نداشت.
در حالی که پزشکیان در گفت‌وگو با رسانه‌های غربی تأکید کرد «نمی‌خواهیم کار به انتخابات میان‌دوره‌ای بکشد و می‌خواهیم آمریکایی‌ها پیش از انتخابات به تفاهم‌نامه بازگردند» و هم‌زمان وزیر امور خارجه از ارائه «یک برنامه مشخص ۷ روزه برای بازگشایی تنگه هرمز در صورت تحقق شرایط» خبر داد، این دست درازشده از سوی مستاجر کاخ سفید رد شد.
دونالد ترامپ، قمارباز کاخ سفید، بلافاصله پس از دریافت این پیام‌های ضعف، با ادبیاتی تحقیرآمیز در جمع خبرنگاران گفت: «آن‌ها پیشنهادی برای بازگشایی فوری تنگه هرمز دادند اما من آن را رد کردم؛ ایرانی‌ها چون به‌شدت در حال باختن هستند می‌خواهند توافق کنند. من هم توافق را دوست دارم اما پیشنهاد آن‌ها اصلاً قابل قبول نیست و باید امتیازات بسیار بیشتری بدهند!»
این طاقچه بالا گذاشتن ترامپ برای چندمین بار نشان داد که واشنگتن منطقی جز زبان زور نمی‌فهمد. گره زدن مدیریت تنگه هرمز و سپهر سیاسی کشور به اخم و لبخند باند فاسد اپستینی‌ها، نه تنها ترامپ را به پای میز مذاکره نکشاند، بلکه این تصور را در ذهن او تثبیت کرد که ایران از موضع ضعف سخن می‌گوید؛ خطایی محاسباتی که هزینه‌اش را خط مذاکره التماسی روی دست ملت گذاشت.