در شرایطی که دشمن با صرف هزینه‌های کلان و به‌کارگیری تمام ظرفیت‌های جاسوسی خود، پروژه شوم صیانت‌زدایی از خانواده ایرانی را کلید زده است، اظهارات اخیر معاون حقوقی رئیس‌جمهور درباره قانون حجاب، علامت سؤال‌های بزرگی را پیش روی افکار عمومی و جریان انقلاب قرار داده است.
وی در اظهار نظری مضحک، ادعا می‌کند: «قانون حجاب قابلیت اجرا ندارد؛ اجرای آن می‌توانست به همبستگی اجتماعی آسیب بزند.» 
باید اذعان کرد که بیشتر زنان و دختران کشف حجاب‌کننده افرادی هستند که از عمق ماجرا بی‌خبرند؛ دخترانی که باز هم به تعبیر رهبر شهید انقلاب، «دختران خود ما هستند». به قول حکیمانه آقای شهیدمان: «‌کشف حجاب، حرام شرعی و حرام سیاسی است؛ هم حرام شرعی است، هم حرام سیاسی است. خیلی از کسانی که کشف‌حجاب می‌کنند نمی‌دانند این را، اگر بدانند که پشت این کاری که اینها دارند می‌کنند چه کسانی هستند، قطعاً نمی‌کنند، من می‌دانند. خیلی از اینها کسانی هستند که اهل دینند، اهل تضرّعند، اهل ماه رمضانند، اهل ‌گریه و دعایند، [منتها] توجّه ندارند که چه کسی پشت این سیاستِ رفعِ حجاب و مبارزه‌ با حجاب است. جاسوس‌های دشمن، دستگاه‌های جاسوسی دشمن، دنبال این قضیّه هستند. اگر بدانند، حتماً نمی‌کنند.»
حضور همین طیف از جامعه با چشمانی‌گریان در سوگ امام شهید و رجزخوانی‌شان علیه آمریکا و اسرائیل، گواه روشنی است که آنان صرفاً در تور فریب رسانه‌ای افتاده‌اند. حال سؤال اینجاست: اگر حفظ حجاب واجب الهی و نص صریح قانون است، و اگر کشف حجاب پدیده‌ای خانمان‌سوز و متلاشی‌کننده بنیان خانواده است، چطور معاونت حقوقی دولت به‌جای ارائه راهکارهای قانونی و بازکردن گره‌های اجرائی، صراحتاً از ناكارآمدی سخن می‌گوید؟ نجات این دختران از دام شبکه‌های جاسوسی دشمن، وظیفه قطعی و انکارناپذیر نظام است. مسئولانی که امروز با ادبیات منفعلانه، شانه خالی می‌کنند، نه فقط در برابر جوانان آسیب‌دیده، بلکه برای روز واپسین چه پاسخ قانع‌کننده‌ای در چنته خواهند داشت؟